http://www.intizarmag.ir/per/SiteNotesview3.asp?key=17

کربلا

کاروان های زیادی به خود دیده است

اما دیدن دو کاروان برای او خاطره انگیز است

او با دیدن کاروان

یزیدیان

دست

و

پایش

را گم کرد

و با دیدن کاروان

امام حسین

سر

از

پا

نشناخت

 «آیا کسی هست که دین خدا را یاری کند؟» چه حرف‌های آشنایی! چه صدای دل‌نوازی! انگار صدا از سوی کعبه می‌آید! آیا کربلایی دیگر در راه است؟ آیا این حسین (ع) است که یاری می‌طلبد یا این‌که... .

این صدا چه‌قدر انسان را به یاد «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین (ع) می‌اندازد. این فریاد چه‌قدر شبیه فریادهای زینب (س) است؛ فریادهایی که هنوز هم به گوش می‌رسد. فریادهایی که اگر نبود، کربلا در کربلا می‌ماند.

خوب گوش می‌دهم. صدا دوباره تکرار می‌شود: «آیا کسی هست که دین خدا را یاری کند؟» زمین و زمان به هم می‌ریزد. خدایا! باید کاری کرد. من اهل کوفه نیستم. ما اهل کوفه نیستیم. نمی‌خواهیم شرمنده حضرت زینب (س) باشیم. ما آقا را تنها نمی‌گذاریم.

روستاي ما باغچق، مثل تصوير زيبايي از طبيعت و گل و گياه، بر چين‌هاي دامن كوهستان خودنمايي مي‌كند. خانه ما بالاتر از همه خانه‌ها، سر بر بلندترين بالين كوه داشته و بر تمام روستاها، احاطه دارد و به جلگه روبرو و رشته‌كوه مقابل‌ـ در ده كيلومتري‌ـ نظاره مي‌كند.

وقتي در ايوان خانه مي‌نسينم، شهر بجنور را به خوبي مي‌بينيم. امروز قصد دارم بنشينم كمي دقيق‌تر اين تصوير جالب را نگاه كنم.

در نگاه اول به روستا، چنار پير چند صد ساله، قبل از هر چيز، در قاب چشم مي‌نشيند، در آن سوي روستا، در سمت چپ، سه برج نظامي قديمي وجود دارند كه به شكل مربع ساخته شده‌اند. بر ديوارهاي آن‌ها سوراخ‌هايي تعبيه شده كه براي تيراندازي مورد استفاده قرار مي‌گرفته است. هر وقت به اين برج‌ها نگاه مي‌كنم، ناخودآگاه به ياد دلاوري‌هاي كردان شمال خراسان، بخصوص «ججو» حماسه‌ساز قوچاني مي‌افتم. كساني كه در مقابل هجوم روس‌ها، دلاورانه مقاومت كردند و از تماميت ارضي ايران در مرزهاي شمالي كشور دفاع نمودند. در جاي جاي روستا، پيرمردان را مي‌بينم كه با آرامش خاطر نشسته‌اند و صميمانه با هم گرم صحبت هستند. دختران، كوزه به دست، براي آوردن آب، به‌سوي چشمه مي‌روند. عده‌اي نيز با كوزه‌هايي پر از آب و چشماني پر از حيا به خانه برمي‌گردند. بچه‌ها را مي‌بينم كه با شوق و ولع، گرم بازي هستند و زناني را كه در تنورهاي خانگي نان مي‌پزند. بوي نان‌هاي برشته شده را از اين فاصله مي‌شود احساس كرد. در اطراف روستا، گله‌هاي گاو و گوسفند، چه بي‌خيال مي‌چرند! و بره‌هاي كوچك، چه شادمانه بر طبيعت روستا پاي مي‌كوبند.

كمي آن‌سوتر،.................

«آیا کسی هست که دین خدا را یاری کند؟» چه حرف‌های آشنایی! چه صدای دلنوازی! انگار صدا از سوی کعبه می‌آید! آیا کربلایی دیگر در راه است؟ آیا این حسین (ع) است که یاری می‌طلبد یا این‌که...

این صدا چقدر انسان را به یاد «هل من ناصر ینصرنی» امام حسین (ع) می‌اندازد. این فریاد چقدر شبیه فریادهای زینب (س) است؛ فریادهایی که هنوز هم به گوش می‌رسد. فریادهایی که اگر نبود، کربلا در کربلا می‌ماند.

خوب گوش می‌دهم صدا دوباره تکرار می‌شود: «آیا کسی هست که دین خدا را یاری کند؟» زمین و زمان به هم می‌ریزد. خدایا! باید کاری کرد. من اهل کوفه نیستم. ما اهل کوفه نیستیم. نمی‌خواهیم شرمنده حضرت زینب (س) باشیم. ما آقا را تنها نمی‌گذاریم.

انتظار نوجوان / خرداد ۱۳۸۵

پرسیدم: «چند تا پدر داری؟»

با خنده گفت: «این چه سؤالی است که می­پرسی؟ مگر می­شود کسی چند تا پدر داشته باشد؟»

گفتم: «از نظر تو پدر یعنی چه؟»

گفت: «یعنی کسی که مرا بزرگ کرده و همیشه مثل کوه پشت سرم ایستاده است، کسی که مواظب من است و مرا راهنمایی می­کند و هر وقت نیاز به کمک دارم کمکم می­کند.»

با لبخند گفتم: «خُب، حالا بگو ببینم آیا به غیر از پدرت کسی را می­شناسی که برایت این کارها را انجام داده باشد؟»

کمی فکر کرد و گفت: «آ...ها از آن لحاظ می­گویی. خُب اگر این­طور باشد، افراد زیادی در حق من پدری کرده­اند؛ مربیان، دوستان، معلمان و ... .»

برایش از پدر مهربانی­ها، پدر معنوی مسلمانان، حضرت محمد (ص) حدیثی خواندم: «هر کسی سه جور پدر دارد: پدری که او را به دنیا می­آورد، پدری که او را داماد می­کند و پدری که به او دانش و هنر می­آموزد.»

انتظار نوجوان / شماره ۱۲

چشم امید همه مردم به توست. بدجور احساس تنهایی می­کنی. نقشه­های شوم انگلیسی­ها را فهمیده­ای و می­دانی که پادشاه ساده­لوح ایران، فریب آن­ها را خورده است. این به زیان مردم ایران است. احساس می­کنی باید برای مردم کاری بکنی. دل توی دلت نیست. کسی را می­خواهی با او حرف بزنی. شاید راهی جلوی پایت بگذارد. نگاه­های ملتمسانه مردم به تو می‌گویند که: «میرزای شیرازی کاری بکن!»

ده روز است این دلشوره را به همراه داری. ده روز است دنبال راه چاره می­گردی. ده روز است که از امام زمان (عج) کمک می­خواهی. امروز روز موعود است. امروز دلت قرص و محکم شده است. با ده روز قبل خیلی فرق داری. امروز فتوایت را با صدای بلند می­گویی. دیگر احساس تنهایی نمی­کنی. تو دیگر میرزای شیرازی تنها نیستی، همه مردم با تو هستند. تو امروز میرزا و آقای تمام مردم ایران هستی. فتوای تو فتوای تحریم تنباکو نیست، فتوای نجات مردم ایران است؛ هنوز هم چشم امید همه مردم به توست.

انتظار نوجوان / خرداد ۱۳۸۵

در تقویم انتظار، هر ماه معنایی دارد و آدم را یاد چیزهایی می­اندازد.

اسفندِ انتظار، احساسی ترش و شیرین داریم. احساس ترشی که هنوز سوز سرما را دارد و از کلافگی، خستگی و ناامیدی زمستان می­نالد؛ و احساس شیرینی که از رفتن سردی و ناامیدی خبر می­دهد؛ احساسی شبیه رسیدن یک مسافر از راه. شبیه رسیدن به مقصد و شبیه سرآمدن انتظار. انسان چه­قدر خود را به بهار نزدیک می­بیند. این احساس ترش و شیرین طعم انار دارد.

فروردینِ انتظار هم احساسی اناری به انسان می­دهد. از یک­سو احساس ترشی از زمستان و ماه صفر است که هنوز روی دل­های ما سنگینی می­کند؛ سختی دردهای اربعین، تلخی شهادت امام رضا (ع) و داغ رحلت پیامبر اسلام (ص). از سوی دیگر، احساس شیرینی است که از بهار، عیددیدنی و شکوه ماه ربیع­الاول داریم. شروع دو بهار هم­زمان؛ بهار طبیعت و بهار ربیع­الاول. من که فکر می­کنم باید اسم امسال را سالِ انار بنامیم. سالی که شروع آن هم ترش و هم شیرین است.

 وقتی زمستان می­رود، احساس می­کنم که دعای گنجشک­ها به خدا رسیده است. دعای کبوترها، پرستوها و حتی درختان. آن­ها در زمستان خیلی سختی می­کشند. وقتی می­بینم پرنده­ای آواز زمستانی می­خواند، احساس می­کنم ناراحتی­اش را به خدا اعلام می­کند؛ ناراحتی­اش را از طولانی شدن زمستان و سرما.

وقتی زمستان طبیعت می­رود، احساس می­کنم ما هم باید برای رفتن زمستانِ دل­مان دعا کنیم. زمستانی که خیلی طولانی شده است؛ زمستانی که ده­ها قرن طول کشیده است.

هرچه زمستان به پایان خودش نزدیک­تر می­شود، داغ دل، تازه­تر می­شود؛ اگر امسال هم بهار آمد و بهار دل­ها نیامد چه­کار باید کرد؟ شاید دعا بهترین راه برای دلداری دادن به خودمان باشد. دعا برای رفتن رنج­ها و غصه­ها، برای پایان یافتن زمستان غیبت. بیایید دعا کنیم، مثل کبوترها، گنجشک­ها و درختان:

«خدایا! پیامبر ما دیگر در بین ما نیست و امام زمان (عج) ما در غیبت است. تعداد خوبان کم است و دشمنان زیادند. ما خیلی از آشوب­ها و گمراهی­ها می­ترسیم.

ما از تو می­خواهیم که این زمستان طولانی غیبت را هرچه زودتر ببری. دل­مان لک زده برای دیدار بهار ماندنی! خدایا او را برسان.»

خدمت خدای خوبم سلام عرض می­کنم.

این چندمین بار است که برای­تان نامه می­نویسم. در این نامه می­خواهم کمی درباره خودم و امام زمانم با شما صحبت کنم. قبل از هر چیز سلام مخصوص من و تمام آشنایان و دوستان را به آن امام بزرگ برسان!

خدای خوبم! من هنوز که هنوز است به قولم عمل می­کنم و بر عهدی که با امام زمان (عج) و پدرانش بستم، پابرجا هستم. می­خواستم در همین­جا اعلام کنم که او رهبر و امام من است و خواهد بود و من غیر از او با کسی دیگر پیمان نمی­بندم و بیعت نمی­کنم. امیدوارم که با این کار از من راضی باشی و او هم از من خوش­حال باشد.

خدا جان! تنها از تو یک درخواست دارم: کاری بکن که من هم بتوانم یکی از یاران حضرت مهدی (عج) باشم؛ یارانی که خودت آن­ها را به سدهای آهنین تشبیه کردی و گفتی که لشکریان حضرت مهدی (عج) در پیروی از او پایداری می­کنند.

خدایا! خیلی دوست دارم در کنار آن حضرت به شهادت برسم. دیگر عرضی ندارم، به جز این­که دوست دارم تو و امام خوبم از من راضی باشید.

ارادت­مند شما: نوجوان مهدوی

ماه فروردین امسال جشن­های زیادی همراه خود دارد. هر وقت جشنی شروع می­شود، همه دوست دارند یک جورهایی شادی­شان را نشان دهند. مثلاً:

بعضی­ها فقط می­گویند و می­خندند و دل­شان خوش است که شادند. از نظر این­ها شادی یعنی از خنده روده­بُر شدن.

بعضی شادی را در خوردن شیرینی و شربت و آجیل می­دانند. از نظر این­ها شادی یعنی خوردن تا ترکیدن.

بعضی شادی را در هورا کشیدن، کف زدن و به هوا پریدن می­دانند. از نظر این­ها شادی یعنی زدن به سیم آخر، یعنی تِرِکاندن.

حتی بعضی­ها، شادی را در تِرِکاندن بادکنک و آدامس جست­وجو می­کنند.

خُب شما شادی را در چه چیزی می­بینید؟ آیا تا به حال فکر کرده­اید که می­توان بدون ترکیدن و ترکاندن و روده­بر شدن هم شادی کرد؟ اگر به این فکر کرده­اید، به چه جوابی رسیده­اید